unia europejskawysoki kontrast A A A

Ulica Podwale i Bazylika oo Dominikanów

Wersja do druku Poleć znajomemu

W średniowieczu, jak w każdym innym mieście otoczonym murami, także w Lublinie, u podnóża wzgórza staromiejskiego ukształtowała się ulica o nazwie Podwale. Z jednej strony biegła wzdłuż obwałowań miejskich, a z drugiej skrajem Wielkiego Stawu Królewskiego. Już w XVI wieku zaczęły powstawać wzdłuż jej górnego biegu dworki szlacheckie, od XIX wieku zabudowania przemysłowe, m. in. kaszarnia i browar.

Nad ulicą góruje kościół Dominikanów ufundowany przez Kazimierza Wielkiego. Został postawiony w miejscu drewnianej kaplicy wystawionej przez przybyłych do Lublina w połowie XIII wieku dominikanów. Król Zygmunt August, ze względu na obszerność i okazałość świątyni, wybrał ją na miejsce dziękczynnego Te Deum po podpisaniu aktu unii lubelskiej w 1569 roku. W 1575 roku świątynia w znacznej mierze uległa zniszczeniu w wyniku pożaru. Do odbudowy przystąpiono dopiero na przełomie XVI i XVII wieku. Pozostawiono część zabudowy gotyckiej. Obok nowych sklepień i szczytu w stylu renesansu lubelskiego wybudowano kilkanaście kaplic wzbogacających bryłę kościoła. W świątyni obok historycznych pamiątek przechowywana jest najważniejsza relikwia chrześcijańska - fragmentu Drzewa Krzyża Świętego. W połowie XVII wieku wybudowano, specjalnie dla jej godnego przechowywania, kaplicę zaprojektowaną przez lubelskiego muratora Jana Cangerle. Kaplicę zdobią m. in. freski wykonane przez Tomasza Muszyńskiego i Albina Kuczowicza oraz obrazy pędzla Tomasza Donatelli.
Po kasacie zakonu dominikanów 1864 roku kościół przekazano duchowieństwu świeckiemu. W 1938 roku dominikanie odzyskali część budynków. W 1967 roku papież Paweł VI podniósł kościół do godności bazyliki mniejszej. Akt ten zbiegł się z jubileuszem 750 lecia przybycia Dominikanów do Polski.



PM_2013_11_25_115708_.JPG