unia europejskawysoki kontrast A A A
  • kaplica

    kaplica

    Kaplica Trójcy Świętej

    Informacje, godziny otwarcia, ceny biletów

  • unia

    unia

    1569-2019

    450-lecie Unii Lubelskiej

    Wystawa edukacyjna

  • popc

    popc

    Projekt www.muzeach

  • Wilno

    Wilno

    Lublin – miasto unii Litwy i Polski

    Muzeum Narodowe – Pałac Wielkich Książąt Litewskich w Wilnie, 6 lipca - 24 listopada 2019.

  • lato

    lato

    Lato w Muzeum Lubelskim!

    Wakacyjne warsztaty edukacyjne, czerwiec - sierpień 2019.

  • MZWDRz

    MZWDRz

    Muzeum Lubelskie w Lublinie prowadzi społeczne konsultacje dotyczące kształtu tworzonego oddziału

Historia zbiorów archeologicznych

Wersja do druku Poleć znajomemu

Zabytki archeologiczne po raz pierwszy zaprezentowano mieszkańcom Lublina 104 lata temu na „Wystawie przedmiotów Sztuki i Starożytności” zorganizowanej w 1901 r. z inicjatywy Hieronima Łopacińskiego, znanego lubelskiego regionalisty i pedagoga.

Pochodziły one, podobnie jak eksponaty z innych dziedzin, z udostępnionych na tę okazję prywatnych kolekcji. Po zakończeniu wystawy część zabytkowych obiektów, w tym znalezisk odnoszących się do najstarszych dziejów ziem polskich, została przekazana na rzecz mającej powstać regionalnej placówki muzealnej. Otworzono ją w 1906 r. przy Lubelskim Towarzystwie Rolniczym. W 1914 r. - wraz ze zbiorami gromadzonymi przez Towarzystwo Higieniczne i lubelski oddział Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego - zabytki te przeszły na własność Towarzystwa p. n. Muzeum Lubelskie w Lublinie.
 
Lata 1920-1928 były okresem aktywnej działalności w naszym regionie Michała Drewki, Państwowego Konserwatora dla Zabytków Przedhistorycznych na okręg lubelski. Zarejestrował on szereg nowych stanowisk archeologicznych, na niektórych z nich przeprowadził prace badawcze, przygotował również - w roku 1923 - pierwszą w Muzeum Lubelskim wystawę poświęconą wyłącznie archeologii. Działalność ta nie przyczyniła się jednak do powiększenia zbiorów Muzeum Lubelskiego, gdyż wraz z likwidacją w 1928 r. urzędów konserwatorskich wszystkie zgromadzone przez M. Drewkę zabytki przejęło utworzone w tym czasie Państwowe Muzeum Archeologiczne w Warszawie. W następnych latach na obszarze międzyrzecza Wisły i Bugu badania wykopaliskowe podejmowali pracownicy nowopowstałego PMA, Zakładu Archeologii Przedhistorycznej Uniwersytetu Warszawskiego oraz Muzeum Archeologicznego im. E. Majewskiego Towarzystwa Naukowego Warszawskiego - pozyskiwane materiały zabytkowe trafiały do wspomnianych placówek warszawskich.
 
Zasoby Muzeum Lubelskiego powiększyły się w okresie międzywojennym jedynie o nieliczne znaleziska pochodzące z przypadkowych odkryć lub badań amatorskich. Szansą na zmianę tej sytuacji było zatrudnienie w Muzeum osoby odpowiednio przygotowanej merytorycznie do prowadzenia działalności archeologicznej, w tym podejmowania prac terenowych. W 1939 r. asystentem został Kazimierz Łukasiewicz, absolwent archeologii na Uniwersytecie Poznańskim, który w tym samym roku przeprowadził badania terenowe w okolicy Chełma. Wybuch wojny pokrzyżował dalsze plany.
 
Po wyzwoleniu Lublina spod okupacji hitlerowskiej, w sierpniu 1944 r. Muzeum wznowiło działalność.