unia europejskawysoki kontrast A A A
  • unia

    unia

    1569-2019

    450-lecie Unii Lubelskiej

    Wystawa edukacyjna

  • popc

    popc

    Projekt www.muzeach

  • Rellikty

    Rellikty

    Relikty średniowiecznej drewnianej zabudowy wzgórza zamkowego w Lublinie – badania interdyscyplinarne i konserwacja


    Dofinansowane ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z programu: „Ochrona zabytków archeologicznych” na lata 2019-2020 

Z głębokim żalem zawiadamiamy

Wersja do druku Poleć znajomemu

Odszedł śp. Władysław Zalewski, wybitny konserwator zabytków, Profesor Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, znawca konserwacji malowideł ściennych i zabytków gipsowych wczesnego średniowiecza.

Dyrekcja oraz Pracownicy Muzeum Lubelskiego, łącząc się w żałobie po śmierci Profesora Władysława Zalewskiego, składają Rodzinie najszczersze kondolencje.


Władysław Zalewski w 1947 roku wraz z rodziną został przesiedlony z Lwowa do Krakowa. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych, którą ukończył w 1956 roku. Kierował pracowniami konserwatorskimi, pracując w PKZ (oddział Kraków). W 1968 roku rozpoczął pracę na Wydziale Konserwacji Dzieł Sztuki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, został kierownikiem Katedry Konserwacji Malowideł Ściennych, a po zmianach w strukturze organizacyjnej w roku 1973 – kierownikiem Katedry Konserwacji Malowideł Ściennych i Rzeźby Architektonicznej. Był jednym z inicjatorów Międzyuczelnianego Instytutu Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki, jego delegatury w ASP w Krakowie. Władysław Zalewski ma w dorobku prace związane z konserwacją posadzki wiślickiej, malowideł bizantyńsko-ruskich z XV wieku w prezbiterium bazyliki w Wiślicy, w kaplicy Świętokrzyskiej na Wawelu oraz prezbiterium katedry sandomierskiej.

Zastępca Dyrektora Muzeum Lubelskiego Jolanta Żuk-Orysiak wspomina, że Profesora Zalewskiego poznała podczas prac konserwatorskich w późnobarokowym kompleksie-klasztorze zakonu Norbertanów. Pełnił wówczas funkcję rzeczoznawcy przy konserwacji wystroju malarskiego autorstwa Johanna Lukasa Krackera. Profesor jest wspominany jako szczególnie ceniony specjalista w dziedzinie konserwacji. Muzeum Lubelskie zaprosiło Profesora Zalewskiego na jubileusz 600-lecia ukończenia fresków w Kaplicy Trójcy Świętej. Nie mógł już przyjechać, ale wydarzeniem tym żywo się interesował. Napisał krótki tekst na jubileuszową konferencję, w którym wspominał: „Tak się złożyło, że jedną z pierwszych moich samodzielnych prac, które podjąłem zatrudniony w Pracowni Konserwacji Zabytków Oddział Kraków, odbyłem przy konserwacji bizantyńskich malowideł ściennych w prezbiterium kolegiaty wiślickiej”. Tak rozpoczęła się Jego kariera konserwatora i rzeczoznawcy w dziedzinie malowideł bizantyńsko-ruskich. Pisał ponadto: „Ten fakt zadecydował o tym, że w ostatnich latach XX wieku zlecono mi, jako specjaliście od XV-wiecznych malowideł fundacji Jagiełły, konserwację malowideł w katedrze wawelskiej: fresków w kaplicy Świętokrzyskiej oraz pozostałości zachowanych wcześniejszych dekoracji, znajdujących się w kaplicy Mariackiej, zwanej kaplicą Batorego”.

Profesor wielokrotnie odwiedzał Lublin w związku z malowidłami w Kaplicy zamkowej. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku był członkiem komisji konserwatorskiej przy konserwacji lubelskich fresków. Do lubelskiej Kaplicy przyjeżdżał również ze studentami i doktorantami. Realizacja prac lubelskich była istotna w kontekście malowideł sandomierskich. Jak mawiał Profesor: „Była to realizacja podjęta z doświadczeniem konserwatorskim i uszanowaniem oryginalnych malowideł bizantyńskich”.

W Jego dorobku jako konserwatora dzieł sztuki znajdują się między innymi: późnobarokowy wystrój malarsko-stiukowy w kolegiacie św. Anny w Krakowie, malowidła z XVII wieku w bibliotece w klasztorze oo. Karmelitów na Piasku w Krakowie oraz malowidła z około roku 1540 w prezbiterium katedry w Przemyślu. Prowadził także prace konserwatorskie na terenie Włoch przy malowidłach ściennych z XV wieku w kościele S. Gerolamo w Gottolengo oraz malowidłach z XII wieku w Palazzo della Regione w Mantui.

Był członkiem Międzynarodowej Rady Ochrony Zabytków i Miejsc Historycznych ICOMOS oraz Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa SKOZK. Zasiadał w radach muzealnych Państwowych Zbiorów Dzieł Sztuki na Wawelu, Muzeum Narodowego w Warszawie i Muzeum Narodowego w Krakowie, był przewodniczącym Głównej Komisji Konserwatorskiej przy Ministerstwie Kultury i Sztuki.

Dyrekcja i Pracownicy

Muzeum Lubelskiego w Lublinie