wysoki kontrast A A A
  • Tytus

    Tytus

    Prace Tytusa Dzieduszyckiego-Sasa

    w kolekcji Muzeum Lubelskiego

  • Picasso

    Picasso

    Pablo Picasso - wizerunek wielokrotny

    Otwarcie wydarzenia: 29 wrzesnia 2017

Pisanka ukraińska

Wersja do druku Poleć znajomemu

ze zbiorów Narodowego Centrum Kultury Ludowej Muzeum Iwana Honczara w Kijowie,

12 - 15 sierpnia 2017.

Prezentowane pisanki pochodzą ze zbioru założyciela Narodowego Centrum Kultury Ludowej Muzeum Iwana Honczara – Iwana Honczara, który zbierał je wędrując po Ukrainie, w latach 1950–1980. Na wystawie zobaczyć można także pisanki według jego szkiców z lat 1959–1980, oraz szkiców jego syna, Petra. Dopełnienie stanowią autorskie pisanki z prywatnych zbiorów twórczyń ludowych – pisankarek Łarysy Hołowni i Zoi Staszuk.

Kolekcję ze zbiorów I. Honczara tworzą pisanki pochodzące z: Huculszczyzny, Bukowiny, Pokucia, Łemkowszczyzny, Zakarpacia, Opola, Podola, Polesia, Naddnieprza Środkowego, które przez swe znaki i ornamenty niosą przesłania ze świata przodków, zakodowane w tajemniczych i nie do końca odczytanych symbolach-znakach: Ognia, Wody, Płodności. Ponad 400 zrekonstruowała, podczas swej pracy w „Muzeum Iwana Honczara” (od 1996), Łarysa Hołownia - twórczyni sztuki ludowej i członkini Narodowego Związku Twórców Sztuki Ludowej Ukrainy. Inspirując się wzorami muzealnymi artystka wykonuje również własne autorskie pisanki.

Na wystawie zaprezentowano także pisanki wykonane przez Zoję Staszuk – twórczynię sztuki ludowej i członkinię Narodowego Związku Twórców Sztuki Ludowej Ukrainy oraz kierowniczkę pracowni „Pisankarstwo” w kijowskim pałacu dzieci i młodzieży, która od 1997 r. organizuje miejskie konkursy pisanki dziecięcej. Artystka od początku 90. lat rekonstruuje pisanki według wzorów z XIX-wiecznych starodruków. Wraz z Oksaną Biłous opracowała kurs pisankarstwa, wydany jako „Szkoła pisankarstwa”.

Pod koniec XIX w. wśród badaczy – etnografów, historyków, historyków sztuki, pisanka cieszyła się ogromnym zainteresowaniem. Ukazało się wówczas dużo prac naukowych, katalogów i albumów ze wzorami badanych pisanek. Jednym z pierwszych drukowanych materiałów było opracowanie pisanek z Wołynia autorstwa Ołeny Pcziłky (1876). Wkrótce potem ukazała się praca Pełahei Łytwynowej o pisankach Czernihowszczyzny (1878). Opisano ponad 5 tysięcy pisanek o oryginalnych ornamentach z 10 etnograficznych rejonów Ukrainy (Polesia, Naddniestrza, Poddniestrze, Słobożanszczyzny, Południa Ukrainy, Podola Wschodniego, Podola Zachodniego, Galicji, regionu Karpat, Zakarpacia). Wśród najbardziej znanych dokumentów są albumy: S. Kulżyńskiego „Opis kolekcji pisanek ludowych” (1899), W. Szczerbakowskiego „Elementy podstawowe ornamentów pisanek ukraińskich i ich pochodzenie” (1925), M. Korduby „Materiały komisji etnograficznych. Pisanki na Galicyjskim Wołyniu” (1899), M. Skoryki „Pisanki bojkowskie” (1934), N. Sumcowa „Pisanki” (1891); jest też kilka obszernych dawnych albumów z autorskimi szkicami amatorów i badaczy pisanek.

Zbiór pisanek Narodowego Centrum Kultury Ludowej „Muzeum Iwana Honczara” ciągle jest uzupełniany o nowe prace współczesnych twórców oraz o prace z dziecięcych konkursów pisankarskich.

Wystawa towarzyszy wydarzeniu Jarmark Jagielloński 2017.

logo_jarmark.jpg